---- โฆษณาตำแหน่งนี้ (หมุนวนไม่เกิน 10 อัน) เพียง 4,000/เดือน กดที่นี่เพื่อดูรายละเอียด ----
|
---- โฆษณาตำแหน่งนี้ (หมุนวนไม่เกิน 10 อัน) เพียง 4,000/เดือน กดที่นี่เพื่อดูรายละเอียด ---- |
 |
       
|
|
ขณะนี้เป็นเวลา 16:42 ของวันที่ 30/07/2010
[ ดูกระทู้ทุกบอร์ดรวมกัน กดที่นี่ ] |
 |
The Haunted of darkness นิยายโรคจิต |  |
0. ranma_chan_2
(0)   |
The Haunted of darkness ถ้า สมมุติ ว่านิยายโบราณที่เขาเล่ากันมาเป็นความจริง ? เรื่องของอมนุษย์ที่เป็นอสูรกาย เฉกเช่นค้างคาวที่โบยบินยามกลางคืน ออกไปดื่มเลือดและเฉิดฉายยามราตรี แอบซ่อนในเงาดำเมื่อยามอาทิตย์อัสดงขึ้นมายังขอบฟ้า หรือ อมนุษย์ผู้อาจเป็นนักบุญ แต่ก็ไม่อาจจะหยุดตัวเองได้ เป็นเฉกเช่นดังหมาป่าผู้ล่าเหยื่ออย่างโหดร้าย ใช้ชีวิตด้วยความหิวโหย ไม่อาจหยุดตัวเองได้ยาม เห็นจันทร์เต็มดวง ก็ต้องกลายสภาพสู่สิ่งมีชีวิตอันร้ายกาจ เมื่อยามอัสดงขึ้นมาที่ขอบฟ้า ก็จะกลายเป็น นักบุญ อีกครั้ง หรือไม่ ? 1860 เมือง แห่งนึง ในประเทศอังกฤษ ถนนที่มีผู้คนเดินไปมา แต่งชุดกันเหมือนท่านเคาท์ ใส่หมวกเป็นสุภาพชนเดินกัน ตลาดตอนเย็นปกคลุมด้วยเสียงแห่งรัตติกาล ผู้คนที่เดินผ่านมา และผ่านไป ไม่มีใครสังเกตเห็น กลิ่นอายแห่งอสูรกาย กลิ่นอายของเลือด ไม่มีใครทราบ มีเพียงเรื่องเล่าที่เล่า ต่อๆกันมาเกี่ยวกับอมนุษย์เท่านั้น ... ไม่มีใครรู้ ว่ามันมีจริงหรือมั้ย เด็กผู้ชาย 2 คนที่วิ่งเล่นกันบนถนน มองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่กำลังมืดมิด และ ไร้ซึ่งแสงอาทิตย์ มีเพียงแสงจากตะเกียงไฟสลัวๆ และเสียงลมที่ตัดผ่านไปอย่างแผ่วเบา "กลับกันเถอะ โรเมโอ ... " ดั้ตร์ พูด "กลับด้วยกันนะ มืดแล้ว มันน่ากลัว" โรเมโอ มองไปรอบๆ "ฮื่อ ..." ดั้ตร์ตอบ เด็กชาย 2 คนจับมือ แล้วเดินไปตามถนนที่เว้งว้าง เสียงลมทำให้พวกเขาประสาทหลอน ความมืดที่เข้ามาใกล้แผ่นหลังของพวกเขา ขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเร่งฝีเท้าขึ้น พลางหันมามองหน้ากันเป็นจังหวะ... ฟุ่บ ... ตะเกียงไฟดับลง... " ห่ะ ..." โรเมโอหันไปด้านหลัง " แค่ลม.. ลมล่ะมั้ง " ดั้ตร์ตอบ เขาตอบด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาจากใบหน้า แม้ว่ากลางคืนนั้นหนาวเหน็บ แต่ในใจของเขา 2 คนนั้น ไม่ได้เป็นเฉกเช่นนั้น มันลุกผ่าวร้อนดั่งไฟของซาตาน ที่เผาตัวของพวกเขา บ้านที่อยู่ติดกัน 2 หลังห่างไปแค่ไม่กี่ช่วงตึก แต่การก้าวเท้าออกไปนั้น มันยากลำบากเหลือเกิน... เหมือนกับมีรากไม้เกี่ยวพันขาของเขาเอาไว้ พวกเขาค่อยๆก้าวขาไปทีละน้อย จนถึงหน้าบ้านของเขา 2 มือที่เคยพันธนาการพวกเขาก็คลายลง ปล่อยออกอย่างผ่อนคลาย "ราตรีสวัสดิ์นะ ดั้ตร์.." โรเมโอ พูดแล้วรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน แกร่ก ... แอ้ดดด ... ตึ่ง...! ในบ้านของโรเมโอ มีเพียงแค่อาหารที่วางไว้ใกล้ๆเตาผิงไฟ ที่มีเพียงไฟอ่อนๆลุกผ่าวอยู่ในเตาผิง โรเมโอ วิ่งขึ้นบันได ไปยังชั้น 2 เปิดประตูห้องนอนของเขาแล้วกระโจนเข้าหาเตียงทันที เขาค่อยๆ ซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มนวมของเขา "......" โรเมโอ หันไปข้างๆหัวเตียงของเขา มีหนังสือนิทานอยู่ 1 เล่ม ชื่อเรื่อง "The tale of vampire" โรเมโอ จับหนังสือพลิกคว่ำลง แล้วมองไปที่หน้าต่างที่เปิดค้างอยู่ เค้าลุกขึ้นจากเตีงพลางมองทะลุออกไป มันเป็นจุดที่ เขาได้พบกับดั้ตร์ เป็นจุดที่เขาเล่นกันบ่อยๆ . . . . . เค้ากำลังจะปิดบานพับหน้าต่างลง แต่แสงไฟออกมาจากกระจกบ้านดั้ตร์นั้น ยังเปิดอยู่ โรเมโอ รู้สึกแปลกใจนักเพราะเขารู้ว่าดั้ตร์เป็นคนที่หลับเร็ว โรเมโอ ไม่คิดอะไรและหลับไป... ในความฝันของเขา เขาแค่เพียงอยากใช้ชีวิตกับพ่อแม่อย่างมีความสุข มีดั้ตร์เป็นเพื่อนทุก มีครอบครัว เป็นคนสามัญชนทั่วๆไปเท่านั้น รุ่งสาง ... อาทิตย์ยังไม่ขึ้นถึงขอบฟ้า เป็นเพียงท้องฟ้าสีดำอ่อนๆ เมฆที่ปกคลุมก็แผ่ออก มีเพียงแสงบางๆเท่านั้นที่ลอดผ่านกระจก มาโดน ใบหน้าของเด็กชายน้อยผู้หลับอยู่ โรเมโอขยี้ตาและลุกขึ้นจากเตียง และเดินลงมาที่ข้างล่างอย่างช้าๆ มันแปลกมาก ที่บ้านของเขาเงียบสงัดราวกับไม่มีคนอยู่ ..... " .... " ตาของโรเมโอเบิกกว้างออกเมื่อเห็นภาพที่ตรงหน้าของเขา ". ... โรเมโอ ช่วยชั้นด้วย ......!!" ดั้ตร์พูดด้วยเสียงสั่นๆ ร่างกายของเขาสั่นไปทั้งตัว ปากที่เปื้อนเลือด " ชั้น ชั้น ชั้น ... ชั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ .... ไอ่เขี้ยวนี่ มันมาจากไหนกัน ? ชั้นพยายามหยุดมันแล้วโรเมโอ นายช่วยหยุดชั้นที!! หยุดชั้นที!!!" ดั้ตร์พูดพลางเบิกตามองโรเมโออย่างกระหาย ศพพ่อ แม่ของโรเมโอ ซีดเซียวนอนกองอยู่กับที่ ดั้ตร์ ผู้นั่งอยู่ข้างๆศพพร้อมเขี้ยวที่งอกออกมาจากปากของเขา มันเปื้อนเลือด สีแดงสด สิ่งที่โรเมโอ ทำได้นั้น หามีไม่ เขาไม่สามารถช่วยพ่อ แม่ของเขาได้ เขายังไม่ทราบว่าดั้ตร์เป็นอะไรเลย เขาคิดเพียงแค่ว่า "นี่ความฝันใช่มั้ย . . . " โรเมโอ เหงื่อไหล ยิ้มแหยๆ .. ฟุ่บ! กรุ้บ... เสียงฟันของดั้ตร์ฝังเข้าที่คอของโรเมโอ สิ่งที่ออกมาจากเด็กทั้งคู่ มีเพียงน้ำตาอุ่นๆ ที่ไหลออกมาจากตา โรเมโอเพียงแค่ยิ้ม และนัยย์ตาเหลือกเป็นสีขาว ผิวซีดเป็นสีเผือก แต่น้ำตา มันไม่หยุดไหลเลย ... ============================================= ข้างบนเป็นนิยายเผื่อใครอยากทราบฝีมือนะฮะ เป็นมือใหม่พอสมควร ตัวละครที่ ลง "มีสิทธิ์ตาย" ย้ำนะฮะ "ตายได้" นะฮะ แล้วลงตามกฏเกณฑ์ด้วยไม่งั้นไม่ให้ผ่านนะครับ |
|
1. ranma_chan_2
(0) |
ฟอร์มรับสมัคร ชื่อ : (อังกฤษเท่านั้น) ชื่อกลาง : (ถ้ามี) นามสกุล : (อังกฤษเท่านั้น) ชื่อเรียก : (เหมือนชื่อเล่น อังกฤษเท่านั้น) อายุ : (มนุษย์ 15~70) (แวมไพร์ 20~1000) (มนุษย์หมาป่า 25~900) (กึ่งมนุษย์กึ่งแวมไพร์ 10~200) เพศ : (ไม่มีกระเทย เกย์ ทอม ดี้) ความสูง : (อย่าเว่อร์ เป็นมนุษย์หมาป่าบอกด้วยว่าตอนเป็นคนเท่าไหร่ ตอนแปลงร่างเท่าไหร่) น้ำหนัก : (อย่าเว่อร์ เป็นมนุษย์หมาป่าบอกด้วยว่าตอนเป็นคนเท่าไหร่ ตอนแปลงร่างเท่าไหร่) นิสัย : (อย่าอธิบายแบบ เงียบขรึม รักสนุก มันจะเงียบขรึมกันทุกคน คนเขียนจะพยายามเขียนให้ออกมาได้ตามที่ต้องการ มากที่สุด) ลักษณะการแต่งกาย : (มีรูปได้ แต่อย่าเอาแบบการ์ตูน หรือ เกม ไม่ชอบมากๆ แบบว่าลอกเลียนแบบ คลาวด์ ไรเงี้ย) อาวุธ : (ดาบ เป็น 10 ชนิด ขวาน ธนู หอก หน้าไม้ ต่างๆ ไม่มีพลังพิเศษ) อาวุธ 2 : (พวกอาวุธขนาดเล็ก ใช้ได้เฉพาะคน กับ แวมไพร์ มนุษย์หมาป่าใช้ไม่ได้ เช่น มีดสั้น ดาวกระจาย เข็มพิษ) ความสามารถในการใช้อาวุธ : (เช่นใช้ดาบแบบ ปาด แบบทิ่ม แบบฟัน กรุณาดูด้วย ไม่ใช่ ใช้ขวานทิ่มแทง) เผ่าพันธุ์ มนุษย์ มนุษย์ ... แวมไพร์ แวมไพร์แบบ กินเลือดอยู่ตอนกลางวันไม่ได้ แวมไพร์พันธุ์แท้ แวมไพร์แบบที่มีปีกงอก ตอนเช้าต้องกลายเป็นหิน มนุษย์หมาป่า มนุษย์ธรรมดาแต่ตอนกลางคืนจะเก่ง ความสามารถ (กำหนดแต้ม 100 แต้ม กำหนดแล้วใช้สู้) (ค่าเริ่มต้นขึ้นอยู่กับเผ่า กรุณาดูด้วย อัพเกินตัดออก) มนุษย์ พลังกาย 110 ความเร็ว 110 สมอง 170 ประสาทสัมผัส 110 แวมไพร์ พลังกาย 120 ความเร็ว 160 สมอง 140 ประสาทสัมผัส 100 มนุษย์หมาป่า พลังกาย 150 ความเร็ว 180 สมอง 90 ประสาทสัมผัส 150 ประวัติ (ถ้ามี ถ้าประวัติดี มีสิทธิ์ได้ลงมากขึ้น) :: Modified on: 04-11-2006, 15:45:37 |
|
2. ranma_chan_2
(0) |
สารบัญ บทที่ 1 http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530#13 บทที่ 2 http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530#28 บทที่ 3 http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=2#45 บทที่ 4 http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=3#84 :: Modified on: 05-11-2006, 19:58:39 |
|
3. ranma_chan_2
(0) |
Allen Glacius Correta (เดอะ เดรธนอท) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=4#121 Vaan Lambert (เดอะ กริม) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=4#122 Zeria Louswann Florett (เซเรีย) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=3#67 Camicia Feles Ekaterena (คามิเซีย) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=3#75 Calione Don Vito (ลิโอเน่) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=2#38 William will Charlconik cof de payosh renong le che chapanua oceanrequitkertasqueentes http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=2#52 Revelery Lepin Plisonast (เรฟ) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=1#6 Lunas (ลู) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=1#12 Error (เออเร่อ) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=1#15 Alexongdre Carllarf (อเล็กซ์) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=1#19 Last Silva (ลาสท์) http://bbs.pramool.com/webboard/view.php3?katoo=K42530&page=1#23 :: Modified on: 11-11-2006, 15:56:11 |
|
4. ranma_chan_2
(0) |
รันม่า : บอกแล้วนะขอรับ ว่าตายได้ อันที่จริง จะตายเกือบทุกคนเลยขอรับ บท H ด้วยดีมั้ยขอรับ ครั่กๆๆๆ :: Modified on: 04-11-2006, 15:39:34 |
|
5. ranma_chan_2
(0) |
รันม่า : ok จองพอละ |
|
6. NekoMaki
(0) |
ฟอร์มรับสมัคร ชื่อ : Revelry ( เรฟเวลรี่ = ความสำราญ ) ชื่อกลาง : L. ( Lepin ) นามสกุล : Plisonast ( พริโซเนสต์ ) ชื่อเรียก : เรฟ อายุ : กึ่งมนุษย์กึ่งแวมไพร์ 30 ปี ( เทียบกับมนุษย์แล้วไม่น่าจะมากเท่าไหร่ ) เพศ : หญิง ความสูง : 171 เซนติเมตร น้ำหนัก : 44 ~ 48 นิสัย : เฮฮาปาร์ตี้ไปวัน ๆ ใช้ชีวิตที่คล้ายคลึงกับมนุษย์มากที่สุด ชอบพูดจารวบรัด และตอบคำถามเฉพาะคำถามที่เธอคิดว่าตอบได้ หากมีคำถามงี่เง่าให้เธอได้ยินก็ชวนทำให้หงุดหงิด... บางครั้งถ้าไม่มีอารมณ์ รึว่ารู้สึกหงุดหงิด เธอก็จะระบายกับขวดเหล้าหรือคนข้าง ๆ ( ชอบหาเรื่องไปทั่ว ) แต่เธอก็ยังคงมีความอ่อนหวานในตัวของตัวเอง เสน่ห์ที่ดึงดูดใจของเธอก็คือนิสัยกับคำพูดที่ชวนให้คนอื่นอยากคบหาสมาคม ลักษณะการแต่งกาย : ใส่ชุดหนังสีดำเงางาม เสื้อของเธอมักจะมีปกเสมอ และใส่เสื้อชั้นในทับลงไปอีกทีหนึ่ง โดยส่วนมากแล้วจะห่วงเรื่องเสื้อมากกว่ากระโปรงหรือกางเกง เพราะเธอเป็นคนที่ชอบเปลี่ยนสไตล์อยู่ตลอดเวลา บ้างก็ใส่กางเกงรัดรูปยาว ๆ บ้างก็ใส่การเกงแบบสั้นถึงขาอ่อน... ส่วนใหญ่แล้วเธอจะชอบกางเกงมากกว่ากระโปรง แต่ไม่ได้เรื่องมากอะไรนัก จะใส่อะไรก็ใส่ได้ขอให้เท่ไว้ก่อนเท่านั้น ( ชุดคล้าย ๆ K ใน king of fighter ) อาวุธ : หน้าไม้ อาวุธ 2 : กริชสั้น , เล็บ ความสามารถในการใช้อาวุธ : ส่วนใหญ่จะเน้นที่ความเร็ว อย่างเช่นการปากริชสั้น เน้นที่ความรวดเร็วและจู่โจมไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ส่วนใหญ่แล้วจะใช้เล็บในการจู่โจมมากกว่า... สามารถโจมตีได้ทั้งระยะประชิดและระยะใกล้ อัตราการโดนศัตรูโจมตีมีอยู่มากพอสมควร... แต่ก็ยังพอมีความเร็วและสติพอจะหลบหลีกหรือโจมตีกลับได้ ส่วนความสามารถในการใช้หน้าไม้ของเธอค่อนข้างดี และมีอัตราการบรรจุกระสุนเร็วมาก แต่เรื่องของความแม่นยำก็จำเป็นต้องบั่นทอนไป เพราะเธอเน้นปริมาณการโจมตีมากกว่าการยิงโดน แต่เธอมีสายตาที่ดี ทำให้สามารถจู่โจมศัตรูได้เป็นกลุ่ม ( ถ้ามาเดี่ยว ๆ คงยิงกันไม่ตายแน่ ๆ ) เผ่าพันธุ์ : แวมไพร์ แวมไพร์แบบ กินเลือดอยู่ตอนกลางวันไม่ได้ ความสามารถ (กำหนดแต้ม 100 แต้ม กำหนดแล้วใช้สู้) (ค่าเริ่มต้นขึ้นอยู่กับเผ่า กรุณาดูด้วย อัพเกินตัดออก) แวมไพร์ พลังกาย 120 ความเร็ว 160 + 40 สมอง 140 + 60 ประสาทสัมผัส 100 ประวัติ : เธอโดนแวมไพร์เลือกแท้กัดตั้งแต่อายุ 12 ปี ชีวิตในวัยเด็กได้หมดสิ้นลงไปในช่วงเวลานั้น และมันเป็นวันเดียวกับที่แม่ของเธอตาย จำได้ว่าเธอนั่นแหละ ที่เป็นคนฆ่าแม่ของตัวเอง แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ฆ่าพ่อของเธอไปด้วย หลังจากที่รู้สึกตัวอีกทีก็เสียใจจนไม่สามารถออกไปสู้หน้าใครได้ จนกระทั่งทุกคืน ร่างกายของเธอก็จะพาเธอไปดูดเลือด ทำให้เธอเริ่มชินกับการฆ่าคน และการเห็นเลือด... ปัจจุบันเธอยังหลบซ้อนอยู่ในที่ต่าง ๆ ที่ไม่เป็นหลักแหล่งนัก แต่มักจะไปแฝงตัวกับกลุ่มมนุษย์ในเวลากลางคืนเสมอจนถึงปัจจุบัน :: Modified on: 04-11-2006, 18:05:29 |
|
7. Makimao
(0) |
ใช้เมมเก่าขุดด้วยคน ^^" ปล. เตรียมตัวครีแวมไพร์ |
|
8. ranma_chan_2
(0) |
รันม่า : สมัครแล้ว ทำใจไว้ก่อน ว่า ตัวกุตายแน่ เลยนะฮะ ผมชอบฆ่าแบบเลือดสาด |
|
9. ranma_chan_2
(0) |
รันม่า : เราตั้งกระทู้ ผิดเวลา หรือมันไม่น่าสนใจกันหนอ |
|
10. NekoMaki
(0) |
ความจริงตอนเปิดเทอมคนจะเข้าประมูลก็เริ่มน้อยนะครับ - -'' ถ้าต้องตอนปิดเทอมคงมีคนเยอะน่าดูเลยล่ะนะ |
|
11. Lord_of_War
(0) |
จองๆๆๆปักป้ายจอง |
|
12. GodOfGrave
(0) |
เดี๋ยวหมักแล้วเจ้าของไม่รับ ชื่อ : ลูนัส ชื่อกลาง : - นามสกุล :เมื่อก่อนเค้าไม่มีนามสกุลหรอก ชื่อเรียก : ลู อายุ : 725 ปี เพศ : ชาย ความสูง : 189cm แปลงร่าง 2เมตร20cm. น้ำหนัก : 85 kg. 125kg. นิสัย : ดูเป็นคนที่ใจดี อ่อนโยน เป็นมิตรกับทุกคน เข้ากับคนง่าย แต่ภายในลึกๆ เป็นคนที่โหดเ!้ยมเลือดเย็น (คงเป็นเพราะเลือดของราชามนุษย์หมาป่า) ลักษณะการแต่งกาย : ใส่ชุดบาทหลวงสีดำเก่าๆ อาวุธ : ดาบ(มันเบสิก) อาวุธ 2 :- เผ่าพันธุ์ มนุษย์หมาป่า (ผมมีตบะที่แก่กล้าทำให้พระจันทร์ไม่สามารถควบคุมการกลายร่างของผม ทนทานต่อโลหะเงิน) ความสามารถ พลังกาย 150 ความเร็ว 180 สมอง 190 (เนื่องด้วยความอัจฉริยะขนาดนี้ ทำให้ฟังภาษามนุษย์และแวมไพร์ได้ซ้ำยังสามารถพูดได้ในตอนที่แปลงร่าง ไม่ต้องมา โฮกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!(ให้เสียเวลา) ประสาทสัมผัส 150 ประวัติ ครอบครัวถูกฆ่าตัวตายหมดโดยแวมไพร์ จึงมาเป็นบาทหลวงคอยตาล่าแวมไพร์ ระหว่างนั้นได้เกิดสงครามระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ขึ้น พวกมนุษย์กำลังเสียเปรียบ ทำให้พวกผมต้องหนีได้หนีเข้าในเมืองชนบทเล็กๆแห่งหนึ่ง เราได้พบร่างของราชาแห่งมนุษย์หมาป่า"ไลน์แฟรงการ์ด"(ภาคต่อVaccumโว้ย สมมติว่ามันยังไม่ตาย) เขากำลังบาดเจ็บสาหัส เขาเล่าให้พวกเราฟังว่า เขาได้ต่อสู้กับผู้มีพลังของราชันย์แห่งปีศาจMephistopholes พวกแวมไพร์ตามมาเจอพวกเราแล้ว ไลน์แฟรงการ์ดได้สัญญากับพวกเราว่าจะช่วยพวกเราสู้กับพวกแวมไพร์เพื่อเป็นไถ่บาป ไลน์แฟรงการ์ดใช้พลังเฮือกสุดท้าย ได้แปลี่ยนร่างและเข้าต่อสู้กับพวกแวมไพร์กลุ่มที่ตามมาเกือบหนึ่งกองพัน แต่ร่างของเขาก็ทรุดลงเพราะแผลจากการต่อสู้กับผู้มีพลังแห่งราชันย์ปีศาจ ผมได้เข้าไปช่วยเขา เขากลับร่างเป็มนุษย์และบอกกับผมให้ดื่มเลือดของเขา ผมไม่มีทางเลือกจึงดื่มเข้าไป และเขาได้มอบเครื่องรางที่เป็นสร้อยคอรูปจันทร์เสี้ยว ภายใต้แสงพระจันทร์เพ็ญ ที่สาดส่องมายังตัวผม เลือดในกายร้อนรุ่ม ขนเริ่มงอกยาวขึ้น โครงหน้าที่ยาวขึ้น และเสียงหอนที่โหยหวน ร่างผมเปลี่ยนเป็นมนุษย์หมาป่าตัวสีเงินใหญ่ เล็บและเขี้ยวที่เป็นสีแดงเพราะความร้อนที่เกือบเท่ากับแสงดวงอาทิตย์ ตัวของผมมีควันที่พุ่งขี้นมาเป็นไอ (พลังไลน์แฟรงการ์ด)และแล้วผมจำอะไรไม่ได้อีก... เมื่อตึ่นขึ้นตัวของผมเต็มไปด้วยเลือด เพื่อนๆตายหมดและกองขี้เถ้าของแวมไพร์ ------------------------------------- มิโดฟายจนเว่อร์.... ไม่ได้คับๆเดี๋ยวจะสู้แวมควายเลือดแท้ไม่ได้ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่แทงท้องอันขาวเนียนของเรฟ น่าจะดึงดาบมาเลียเลือดจัง :: Modified on: 05-11-2006, 07:38:43 |
|
13. ranma_chan_2
(0) |
บทที่ 1 เรื่องเล่าของนักฆ่าเจ้าสำราญ -------------------------------------------- (เสียงฮา เฮ และแก้วเหล้าชนกัน และเพลงคันทรี่) ในบาร์แห่งนึงในเขตลอนดอน เมืองหลวงแห่งอังกฤษ คศ. 1888 19 : 00 pm บาร์ที่มีคนอยู่จำนวนมาก ตกแต่งด้วยแสงไฟ ธรรมดา บาร์ไม้โอ้กเก่าๆ โต้ะไม้กลมๆ 5-6 โต้ะวางอยู่ในบาร์ สาวเชียร์เบียร์เดินกันให้ว่อน ผู้ชายเป็นกลุ่มๆ นั่งกระดกเบียร์กันในแต่ละโต้ะ เปิดเพลงบรรเลงแบบคันทรี่ หญิงสาวสวยคนนึงนั่งอยู่ที่บาร์ มีขวดเหล้าขนาดใหญ่ และขวด โซดาวางอยู่ 1 ขวด แก้วที่มีหยดน้ำเกาะ เป็นหลักฐานว่าเจ้าหล่อนนั่งดื่มมานานพอสมควร ชุดธรรมดา ชุดคอปกสีน้ำตาลอ่อนๆ เสื้อยืด สีเทา และ กางเกงยีนต์ขาดๆ นั่งจ๋อม หน้าเหม่อลอย " ... กินมานานแล้วนะครับ " บาร์เทนเดอร์เดินมาเช็ดโต้ะข้างๆ หญิงสาว " . . . . . หา ? " หญิงสาวทำหน้าเหมือนไม่ได้ยิน " ... ไม่เอาน่า เรฟ ไม่มีงานเข้ารึไง ? " บาร์เทนเดอร์เอาศอกเกยหน้า พลางถอนหายใจ " ... เอาเป็นว่า เอิ้ก~(เรอ) เด๋ว ไป ทำงานแระ " เรฟแวมไพร์สาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ อย่างโซๆเซๆ " เอ่อ ... เงินล่ะ.." บาร์เทนเดอร์จับมือของเรฟเอาไว้ " ติด ไว้ ก่อน แล้ว กัล ~ " เรฟสะบัดมือ แล้วยิ้มแหยๆ เดินแบบเซไปเซมาออกจากบาร์ไป ข้างนอกเป็นถนนที่อ้างว้าง มีเพียงรถม้าที่ผ่านไปเป็นจังหวะๆ ไฟสลัวๆของเสาไฟค่อยให้เห็นถนนเป็นทางๆ มีพวกขี้เมานอนกองอยู่ข้าง ถนนบ้าง ข้างๆถังขยะบ้าง พวกเขาเหม็นกลิ่นเหล้า บ้างก็เคล้าด้วยกลิ่นเลือด เรฟหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด สูบ " .... ฟู่ว." เรฟพ่นควันออกไปเป็นรูปวงแหวน พลางหยิบซองในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา ".... ชั้นล่ะเบื่อจริงๆ งานฆ่าพวกหมาจรจัดเนี่ย" เรฟบ่นพึมพำ เอามือขยี้ซองกระดาษแล้วปาทิ้ง เรฟเดินไปยังตึกร้างแห่งหนึ่ง หล่อนเดินเข้าไปในตึกนั้น มันดูร้างเพราะไม่มีคนอยู่ และ สภาพไม่น่าใช้งานได้ เหมือนกับว่าเป็นตึก ที่สร้างไม่เสร็จก็เป็นได้ เรฟเดินเข้าไปในตึกร้างพลางเดินขึ้นบันไดที่ ออดๆแอดๆ อารมณ์แบบที่ว่า เดินไม่ดีก็หักตกลงมาได้เลยประมาณ นั้น เรฟเดินขึ้นไปหยุดบนชั้นหนึ่ง หล่อนเดินเข้าห้องที่เหมือนจะเป็นห้องนอน มันมีเพียง เตียงเก่าๆ ตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่ 2 ตู้ และห้องน้ำที่มีอ่างอาบน้ำเก่าๆ แต่ผ่านการใช้งานมาบ่อยแล้ว เรฟค่อยๆถอดเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นถึงเนื้อเนียนขาวของหล่อน หน้าอกที่นูนออกมา ทำให้รู้เลยว่าเจ้าหล่อนซ่อนรูปมาก เรฟเดินเข้าห้องน้ำไปนอนแช่อ่างน้ำ "ฮ่าา~ ได้อาบน้ำนี่มันสบายจิงๆ" เรฟถอนหายใจพลางแช่น้ำ เรฟมองไปยังข้างๆอ่างน้ำแล้วก็ยิ้ม หล่อนเห็นขวดเหล้าขนาดใหญ่วางอยู่ข้างๆ.. เรฟไม่รอช้าหยิบขวดเหล้ากระดกทันที แต่ปรากฏว่า เหล้ามันหมดไปแล้ว " . . . . . " เรฟปาขวดเหล้าแตกและลุกขึ้นจากอ่างน้ำทันที เรฟใส่เสื้อผ้าตัวเก่าที่วางกองทิ้งไว้ที่พื้นพลางเปิดตู้เสื้อผ้า ภายในมีหน้าไม้และซองใส่ลูกดอกจำนวนมาก และกริซขนาดสั้นแผงหนึ่ง เจ้าหล่อนก็หยิบอุปกรณ์เหล่านั้นมาใส่ไว้ที่เข็มขัดข้างตัว และหยิบหน้าไม้ขึ้นมาจับหมุนไปหมุนมา พลางเดินออกจากห้องไป บรู๋วววววววววววววววววววว!!! เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นนอกบริเวณเมือง ในเขตของสุสาน มีเพียงมนุษย์หมาป่าตัวใหญ่ที่เหมือนจะเคยแปลงร่างครั้งแรกทำให้มัน ควบคุมตัวเองไม่ได้ กินสัปเหร่อ และ ศพที่กำลังจะฝังแถวนั้นจนเรียบ เหลือเพียงซากเลือด สาดกระจายแถวนั้น ซักพัก เรฟก็เดินเข้าไปหา หมาป่าตัวนั้น พลางใส่ลูกดอก " ... อโหสิ ด้วยจ้า " เรฟหยิบหน้าไม้ขึ้นยิงอย่างต่อเนื่อง ลูกดอกฝ่าสายลมอย่างรวดเร็วไปปักตามตัวของหมาป่า ปุ่ก ๆ ๆ ๆ ๆ .ๆ.. ลูกดอกไม่ค่อยเข้ากล้ามเนื้อของหมาป่ามากนัก แต่ก็ทำให้มันช้าลง ฮู่มมมมมมมมมมมมม!! หมาป่ากระโดดเข้าหาเรฟอย่างรวดเร็วง้างอุ้งมือขนาดยักตะปปเข้าอย่างรุนแรง แต่สิ่งที่มันตะปปนั้น คือกองดินบนพื้น เรฟกระโดดขึ้นไปบน อากาศ ปากริซขนาดสั้นลงบนตัวหมาป่า นับ 10 เล่ม " เชื่องช้า แบบนี้ แปลงร่างครั้งแรกล่ะสิ ... เจ็บหน่อยนะ " เรฟบ่นพึมพำ แล้วก็หยิบกริซอันนึงขึ้นมา มันยาวกว่ากริซที่ใช้ปา ฉัวะ!! กริซเงินของเรฟตัดแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของหมาป่าจนขาด เลือดของหมาป่า พุ่งสาดกระจายไปทั่ว ทำให้ป้ายหลุมศพแถวนั้น เลอะเลือด รวมไปถึงเนื้อตัวของเรฟด้วย มันวิ่งหนีด้วยความกลัวและ ด้วยสมองอันน้อยนิดของมัน ทำให้มันวิ่งสะดุดลงไปกลิ้งกับพื้น และพยายามวิ่งหนี แต่ ไม่อาจเร็วสู้ เรฟได้ ฟุ่บ ... เพียงไม่กี่วินาที เรฟก็มาอยู่หน้ามนุษย์หมาป่าตัวนั้นเสียแล้ว เรฟง้างเล็บยาวและคมขึ้น ฉัวะ... คอของหมาป่าหลุดขาด และล้มลงไปนอนตายในที่สุด "ต้องอาบน้ำใหม่อีกแล้วสินะ ..." เรฟบ่นพลางหยิบหัวของหมาป่าไป ============================================= รันม่า : บทแรก ยกให้ คุณ Neko เลยขอรับ :: Modified on: 04-11-2006, 17:01:57 |
|
14. ranma_chan_2
(0) |
รันม่า : คุณลู ดาบนี่คือ แบบมีดยาว ธรรมดาเลยชะมะฮับ |
|
15. 4gotten
(0) |
หึๆ ครีแล้วจ้า ได้เปล่า? อิอิ ฟอร์มรับสมัคร ชื่อ : ไม่ทราบแน่ชัด มักถูกเรียกว่า error ชื่อกลาง : - นามสกุล : - ชื่อเรียก : error(เออเร่อ) อายุ : 473ปี เพศ : ชาย ความสูง : ตอนเป็นมนุษย์172 หลังเป็นหมาป่า235 น้ำหนัก : ตอนเป็นมนุษย์47 หลังเป็นหมาป่า146 นิสัย : ทำตัวลึกลับ มักปรากฏตัวในที่ๆไม่น่าปารกฏ ไม่ชอบการทำตัวเป็นจุดเด่น มักปกปิดร่องรอยของตนเองอยู่เสมอ กลัวการเข้าสังคม ชอบอยู่ในเงามืด รักความสันโดษแต่ลึกๆแล้วโหยหามิตรภาพมาตลอด เมือ่กลายร่างแล้วจะควบคุมตนเองไม่ได้และจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าจนกว่าจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ลักษณะการแต่งกาย : มีผิวสีขาวซีดจนน่าขนลุก ตาทั้ง2ข้างเว้าลีกเข้าไปจนน่ากลัว ผอมหนังติดกระดูก แต่งตัวกายด้วยชุดคลุมยาวสีดำที่สีซีดและขาดแหว่งหลายแห่ง อาวุธ : ไม้เท้าที่ส่วนปลายซ่อนดาบสั้นเอาไว้ใช้โจมตีต่างหอกสั้น อาวุธ 2 : - ความสามารถในการใช้อาวุธ : เน้นการฉวยโอกาศโจมตีแบบลับๆล่อ ไม่กล้าปะทะตรง อาศัยการหลบหลีกเป็นหลักแล้วชิงจังหวะสวนกลับ เผ่าพันธุ์ มนุษย์หมาป่า มนุษย์ธรรมดาแต่ตอนกลางคืนจะเก่ง ความสามารถ (กำหนดแต้ม 100 แต้ม กำหนดแล้วใช้สู้) (ค่าเริ่มต้นขึ้นอยู่กับเผ่า กรุณาดูด้วย อัพเกินตัดออก) มนุษย์หมาป่า พลังกาย 150+50 ความเร็ว 180+50 สมอง 90 ประสาทสัมผัส 150 ประวัติ ไม่เคยทราบประวัติแน่ชัดของตนเองมาก่อน มีความทรงจำเพียงว่าบิดาของตนไม่ใช่มนุษย์และไม่ว่าตนไปอยู่ที่หลังคืนวันเพ็ญจะเกิดโศกนาฐกรรมขึ้น และโดยที่ตอนเช้าจะพบตนเองนอนจมกองเลือดอยู่เท่านั้น ทำให้ภายในจิตใจมีแต่ความสับสนและกลัวเท่านั้น เพราะเหตุนี้เลยทำให้เขาเริ่มปกปิดตนเอาไว้และพยายามหนีห่างจากผู้คน :: Modified on: 04-11-2006, 18:19:08 |
|
16. gODOfGrave
(0) |
ขอบคุณคับยังไงก็ได้แค่รับผมก็เป็นปลื้ม |
|
17. ranma_chan_2
(0) |
บอกก่อนเลยนะครับ ว่ารับไม่เยอะมาก เยอะๆแล้วมันจะชอบแทนบทกัน |
|
18. GodOfGrave
(0) |
ขุดให้ละกันฮิๆ |
|
19. Lord_of_War
(0) |
ชื่อ : อเล็กซองเดร ชื่อกลาง : - นามสกุล : คาลลาร์ฟ ชื่อเรียก : อเล็กซ์ อายุ : 183 เพศ : ชาย ความสูง : 176 cm กลายสภาพแล้ว 206 cm น้ำหนัก : 68 kg กลายสภาพแล้ว 102 kg นิสัย : ใจร้อน ชอบรั้นทำอะไรตามวิถีของตัวเองเป็นหลัก เป็นคนที่จู่ๆก็คิดที่จะทำอะไรขึ้นมา ก็จะทำเลยโดยไม่คิดถึงผลที่อาจจะตามมา ชื่นชอบการวิวาท ชอบที่ได้เจอคู่ปรับผีมือดี หากตั้งใจที่จะทำอะไรแล้วต้องทำให้ได้ ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่บางครั้งก็เป็นคนพูดเก่ง คนที่คุยด้วยจะรู้สึกเพลินที่ได้คุยไม่รู้สึกเบื่อที่จะคุยต่อ ให้คำแนะนำดีๆกับพรรคพวกได้เสมอ แต่จะไม่พูดพร่ำเพื่อ ถ้าไม่มีคนมาถามหรือชวนคุยก็จะอยู่เงียบๆกับตัวเอง เป็นพวกให้ความสำคัญกับเพื่อนมากๆ ประเภท "เพื่อเพื่อนน้อยกว่านี้ได้ อย่างไร" ลักษณะการแต่งกาย : เสื้อเชิ้ตมีปกเสื้อสีขาวแขนยาว กระดุมเม็ดบนไม่ติด กางเกงขายาวสีดำ รองเท้าหนัง สวมเสื้อโค้ทแขนยาวสีดำชายเสื้อยาวถึงพื้นทับเสื้อเชิ้ตอีกที สวมหมวกปีกกว้างสีดำ อาวุธ : ส่วนต่างๆในร่างกาย อาวุธ 2 : - ความสามารถในการใช้อาวุธ : ใช้ส่วนต่างๆในการต่อสู้ ส่วนมากใช้ท่อนแขนในการต่อยและฟาด บ้างก็ใช้กรงเล็บในการแทงและใช้ความคมของเล็บใช้ตัด ที่สำคัญใช้ฟันในการกัดกระชากเป้าหมาย เผ่าพันธุ์ : มนุษย์หมาป่า ความสามารถ : มนุษย์หมาป่า พลังกาย 150 + 40 ความเร็ว 180 +20 สมอง 90 +10 ประสาทสัมผัส 150 +30 ประวัติ : เด็กหนุ่มอันธพาลมีชีวิตแบบชาวบ้านธรรมดาใช้ชีวิตกับพี่ชายอย่างสงบสุข แต่เมื่อเค้าอายุ 21 ปีพี่ชายถูกมนุษย์หมาป่ากัดเข้าชีวิตเค้าก็เริ่มเปลี่ยนไป พี่ชายที่แสนดีกลับกลายเป็นคนเย็นชา ชอบเก็บตัว จนเค้าพบกับความจริงในคืนที่พี่กำลังกลายเป็นมนุษย์หมาป่า และเค้าก็พลั้งมือฆ่าพี่ชายด้วยมือของตัวเอง แต่ก็ได้รับเชื้อจากพี่ของตน เพราะคิดว่าตัวเองเหลือเพียงพี่ชายและมันก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วอีกทั้งความเป็นอันธพาลของตัวเองจึงสนุกกับการเป็นมนุษย์หมาป่า |
|
20. NekoMaki
(0) |
ชักอยากเห็นฉาก เฮดชิ่ว เสียแล้วสิ ( พักนี้ไม่ได้อย่างฉากแบบนี้มานานแล้ว ) ปล. ฮัดชิ่ว ! |
|
21. ranma_chan_2
(0) |
รันม่า : ฮัดช่ง ฮัดชิ่ว อาไรขอรับ  |
|
22. NekoMaki
(0) |
มันเป็นคำต้องห้าม ( หุหุ ) ปล. ฮัดชิ่ว ! โอย 3 รอบแล้ว.... ฟื้ด ! |
|
23. WhiteWhisperZ
(0) |
ชื่อ : Last [ลาสท์] ชื่อกลาง : - นามสกุล : Silva [ซิลวา] ชื่อเรียก : ลาสท์ อายุ : 107 เพศ : ชาย ความสูง : 151ซม. น้ำหนัก : 41กก. นิสัย : สำหรับเจ้านี่ ให้สลัดคำว่า'โหด โฉด วิปริต ทรนง' แบบที่แวมไพร์ทั่วไปในนิยายควรจะเป็นทิ้งซะ.. เพราะลาสท์ เป็นเพียงแวมไพร์น้อยน่ารัก ที่ชอบถูกบงการเป็นที่สุด ไม่ค่อยทำอะไรถ้าไม่มีคนคอยสั่ง[ซึ่งปัจจุบัน ไม่มีคนคอยสั่ง.. เลยออกจะขี้เกียจทำอะไรนิดหน่อย] ถึงอายุจะเหยียบร้อยปีแล้วก็ตาม.. เขาเป็นเหมือนเด็กทั่วไปที่ชอบของหวาน และเกลียดผัก-- เจ้านี่ไม่ค่อยชอบสูบเลือดจากชาวบ้านนักหรอก แต่ที่ทำก็เพื่อ'กันตาย'เท่านั้นเอง โดยทั่วไปแล้วเป็นหนูน้อยในอุดมคติของป้าๆทั้งหลาย ด้วยเป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่ ว่านอนสอนง่าย อะไรก็ทำได้ และติดจะซุกซนเล็กๆเหมือนเด็กทั่วไป.. ตอนนี้อยู่ในระหว่างหาเพื่อนที่อายุรุ่นเดียวกัน[เหยียบร้อย!!]คุยด้วย ลักษณะการแต่งกาย : ตามรูปครับ~ [อย่าไปสนหูก่ะหางมันนะครับ อันนั้นวาดสนองกิเลส =_="] ส่วนของการแต่งกาย มันไม่กล้าใส่แบบในรูปหรอก อย่างน้อยเจ้านี่ก็ยังพอมียางอายบ้าง-- ปกติจะใส่เป็นเชิ้ตแขนยาว ทับด้วยเชิ้ตสีดำสนิทขนาดเล็กกว่าเชิ้ตตัวในอีกตัว[ใส่สูทไม่ได้ เพราะส่วนสูงไม่พอ] ท่อนล่างเป็นแค่กางเกงสีดำเรียบๆ กับรองเท้าหนังสีดำอีกคู่ เครื่องประดับไม่มีอะไรมาก ใส่ต่างหูลักษณะเป็นห่วงสีเงินสองอันที่หูข้างขวา เวลาอยู่นอกบ้าน จะใส่หมวกทรงสูงสีดำขนาดพอดีกับหัวด้วยครับ อาวุธ : ดาบเล่มงามยาวราวๆเมตรกว่าๆ[เรื่องนี้ ลาสท์บ่นบ่อยๆ เพราะใช้ยาก.. ก็เพราะมันเตี้ยน่ะแหละ] ใบดาบเรียบๆ ไม่มีรอยอะไรทั้งสิ้นเพราะเช็ดล้างหลังการใช้งานทุกครั้ง ด้ามเป็นเหล็กสีเงินบางโค้งออกมาด้านข้างแล้วจรดลงไปที่ปลายด้าม ขนาดด้ามพอให้ลาสต์จับได้เต็มกำมือ อาวุธ 2 : ลิ่มโลหะสีดำสนิท ความหนาแน่นของวัสดุสูงพอจะไม่หักคามือ ขนาดค่อนข้างเล็ก พกติดตัวได้สบายๆทีละ8-9อัน ความสามารถในการใช้อาวุธ : สำหรับดาบ จะใช้วิธีฟันแบบเฉียดๆ [ถ้าไม่มีคนสั่งให้แทงตรงๆหรือฟันในรูปแบบอื่น]ถอกเนื้อเล่นทีละนิดๆ พอให้เลือดอาบทั่วตัว เล่นสนุกไปเรื่อยๆ พอขี้เกียจเล่นแล้วค่อยใช้ดาบแทงเข้าไปแถวจุดตายจนทะลุ ส่วนลิ่มนี่ ปกติจะปาเข้าไปดื้อๆเลย ยึดศัตรูให้ติดกับกำแพงหรืออะไรซักอย่างก่อน แล้วค่อยๆใช้ลิ่มที่เหลือตอกเรียกเลือดตามจุดต่างๆจนหมด แล้วกระชากออกทีเดียวในเวลาไล่เลี่ยกัน[พอดีเจ้านี่มีแค่สองมือ เลยเอาออกพร้อมกันไม่ได้] จุดที่ชอบตอกลิ่มที่สุดคือ หัวใจ กับหน้าผาก [ว่าแต่ แกเป็นแวมไพร์ แล้วไล่เอาลิ่มตอกคนอื่นนี่.. มันแปลกๆนะ..] เผ่าพันธุ์ - แวมไพร์พันธุ์แท้ ความสามารถ - พลังกาย 120 ความเร็ว 190 สมอง 190 ประสาทสัมผัส 120 ประวัติ - ลาสท์เป็นหนุ่มน้อยที่ใช้ชีวิตระรื่นหลั่นล้าไปเรื่อยๆในตระกุลแวมไพร์ ที่คฤหาสน์หลังโตแถบชานเมือง ส่วนปะป๊ากับมะม๊าตอนนี้อยู่ระหว่างเดินทางไปลิ้มรสเลือดที่ต่างแดน โดยทั่วไปแล้วเป็นครอบครัวที่รักกันดี แต่เจ้านี่ติดจะเหงาบ่อยๆ เพราะไม่มีเพื่อนอายุรุ่นเดียวกันให้คุย ให้เล่น.. ที่ผ่านๆมา เพื่อนแต่ละคนก็ล้วนเป็นมนุษย์ทั่วไปทั้งนั้น[ส่วนใหญ่เป็นเด็กจรจัดตามตรอกซอย จึงไม่มีปัญหาในการพบพานกันในเวลาที่คนทั่วไปนอนกันหมดแล้ว] จึงไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะเติบโตนำหน้าลาสท์ไปไกลโข จนเกิดความสงสัยในหนุ่มน้อยหน้ามนคนนี้ว่าเป็นมนุษย์จริงรึเปล่า[ก็มันไม่แก่ลงเลย] และเพื่อเก็บความลับนี้เอาไว้ หนูน้อยแวมไพร์ของผมก็จำต้องฆ่าพวกเขาทั้งหมดให้ตายลงพร้อมๆกัน จึงไม่แปลกเลยที่ลาสท์จะไม่มีเพื่อน.. ตอนนี้เจ้านี่อยู่ระหว่างการหาเพื่อนครับ-- ปล. ถ้ามีฉากนั้นจริงละก็.. เจ้านี่มันจะทำอะไรได้น้อ = ="" ถ้าโดนสาวๆสายโชตะรุมเขมือบเอาละก็ว่าไปอย่าง (ฮา) Edit - สำหรับรูปข้างล่าง เป็นภาพที่ผมวาดตอนวันหลังฮัลโลวีน-- ไม่ได้วาดเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เพราะงั้นอาจมีอะไรแปลกๆ อย่าง เป็นแวมไพร์ แต่เจือกแต่งคอสตูมเป็นแมว.. เพราะงั้น พยายามอย่าสนอะไรแปลกๆที่มันเพิ่มขึ้นมาเกินกว่าที่ควรจะเป็นนะฮะ = =" :: Modified on: 04-11-2006, 18:04:02 File attach: Halloween-2-1.jpg (93 KB) ใช้ GetRight หรือโปรแกรมช่วยดาวน์โหลดไม่ได้ครับ) |
|
24. NekoMaki
(0) |
โอ้ว ๆ สายโชตะ ^^'' น่าหม่ำ แง่ม ๆ ปล. ฮัดชิ่ว ! ฟื้ด ! โอย แสบจมูก |
|
25. ranma_chan_2
(0) |
รันม่า : shota นี่ แวมไพร์ แท้นี่มีปีก นะฮะ แบบว่า บินๆๆ อ่ะ ไม่ใช่แบบเบลดนะ |
|
26. GodOfGrave
(0) |
มนุษย์หมาป่าเพียบ |
|
27. chop_drive
(0) |
ไหนๆก็มาแล้ว ขุดซะหน่อยดีกว่า |
|
28. ranma_chan_2
(0) |
บทที่ 2 เขี้ยว ---------------- ห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง เป็นโต้ะ ยาวมีเก้าอี้หนังยาวลาดไป กลุ่มคนใส่สูทสีดำ นั่งเรียงกันโดยมีชายตัวใหญ่คนหนึ่งนั่งอยุ่ที่หัวโต้ะ มีที่เขี่ยบุหรี่ และ ซากบุหรี่ที่ควันดับแล้ววางสุมไว้ แก้วไวน์ที่วางอยู่ ดูเหมือนจะเป็น "ไวน์แดง" สิ่งกลิ่นหอมไปทั่วห้อง ชายที่หัวโต้ะ พ่นควันบุหรี่ออกมาเงามืดปิดใบหน้าของเขาเอาไว้เขาค่อยๆจี้บุหรี่ลงบนแขนของตน แล้วพูด "ลอนดอน...อังกฤษ ..... มีคนโง่หลายร้อย หลายพัน เป็น ล้าน คนที่ ยังไม่รู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของพวกเรา" เขาหยิบไวน์ขึ้นจิบ "พวกเรา.... ล่าตอนกลางคืน นั่นคือปัญหาของพวกเรา..... มีอีกพวกนึงที่ล่าตอนกลางคืน และอ่อนแอตอนกลางวันเหมือนเรา" เขาค่อยๆวางแก้วลง "เราฉลาดกว่า ... แต่กลับอ่อนแอกว่า.... จริงรึ!!?" เขาเอามือฟาดโต้ะอย่างรุนแรง "เราต้องทำ สงคราม .... ต้องฆ่าล้างมัน เราได้เปรียบที่มันไม่รวมกันเป็นจุดแบบเรา เราฉลาดกว่า!!" เขาค่อยๆเผยหน้าออกมาจากเงา "สง คราม ..... ลูธอร์ ... ไปปล้นร้านสลัก เงิน อุปกรณ์ที่เป็น เงิน เอามาหลอมเป็นลูกดอก ลูกธนู.." เขาพูดเสร็จก็ลุกเข้า พอเขาลุกขึ้น ทุกคนก็ลุกตามและเดินออกไป เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ชื่อว่าลูธอร์เดินออกไปที่กระจก มีค้างคาวตัวหนึ่ง บินมาเกาะที่ ไหล่ของลูธอร์ เขากระซิบปากพึมพัมแล้วค้างคาวก็บินออกไป ................................................................................................ อีกด้านหนึ่ง ใต้ดิน 17 : 30 pm ชาย 3 คน นั่งสุมหัวกัน ในห้องที่มีตะเกียงห้อยอยู่ไป เหมือนกับห้องเก็บไวน์ แต่ไม่มีกลิ่นไวน์ มีเพียงกลิ่นคาวเลือด และของเหม็นเน่า ชายแปลกๆ 3 คนนั่งเงียบพลางมองหน้ากัน "ตกลง ... วันนี้เราจะออกล่ามั้ย หรือจะเก็บตัว เพราะวันนี้พระจันทร์เต็มดวงนะ .." ชายในชุดขุนนางพูดขึ้น "..............." ชายอีกคนหนึ่งใส่โค้ทสีดำ ยืนเงียบๆ เขาไม่พูดอะไรเลย แต่ตัวกลั่นสั่นระริก "แล้วแต่นายแหล่ะ ลู ...." ชายแต่งตัวเหมือนหนุ่มเพลย์ บอยย์กล่าวขึ้น พลางเกาหัวแกร่กๆ ... "งั้น .... ก็ออกล่าแล้วกัน อเล็กซ์ .. นายคุยกับ เจ้าเออเร่อ ให้รู้เรื่องหน่อย" ลูพูดขึ้นพลางเดินออกไปจากบริเวณนั้นๆ "................." เออเร่อ หันไปหาลูนัส ด้วยนัยตาอาฆาต ไม่มีใครรู้ ว่าเขาคิดอะไรอยู่ 21 : 30 pm เมฆเปิดออก ราตรีเข้าครอบงำลอนดอนให้อยู่ในความมืด เสียงแห่งรัตติกาล โหยหวนดังขึ้น ชาวบ้านผู้ไม่รู้อะไรเดินกลางถนนอย่าง ไม่กลัวอะไร เพราะพวกเขา ยังไม่รู้ ณ บาร์ แห่งเดิม เรฟ ... นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม เหล้าชนิดเดิม ท่าทางเหมือนเดิม "...... ลูเธอร์~~" เรฟกวักมือเรียกบาร์เทนเดอร์ "หา ? มีอะไรรึ เรฟ" ลูเธอร์กำลังเช็ดแก้วหันไปหาเรฟที่นอนฟุบบนบาร์ "นาย รู้เรื่องรึยางง ที่ สงคราม อาไรนั่นน่ะ" เรฟเอามือควักเข้าไปในร่องอกของตัวเอง "... อ่ะ แฮ่ม รุ้ รู้แล้วล่ะ" ลูเธอร์บาเทนเดอร์หันหน้าหลบอย่างอายๆ "นาย สู้เป็นหรอ ? เอิ้ก~" เรฟหยิบซองจดหมายขึ้นมาวางแล้วกระดกเหล้า "........ ก็ นิด หน่อยน่ะนะ" ลูเธอร์เบนหน้าหนีแล้วเดินไปหลังร้าน |
|
29. ranma_chan_2
(0) |
บรู๋ววววววววววววววววววววววววววววววว! โครม! เรฟที่นั่งอยู่ในร้านเหล้าสะดุ้งตกเหล้าอี้เหล้าหกเลอะตามตัวจนทั่วไปหมด หันออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นพระจันทร์เต็มดวง เรฟหันหน้า ไปหาลูเธอร์ ก็ไม่พบเสียแล้ว วันนี้หล่อนลืมนำอาวุธออกมาด้วย ... เรฟหันมองไปทั่วๆร้าน แล้วหยิบขวดเหล้าขวดใหญ่ขึ้นมา(กินเองน่ะแหล่ะ) เรฟมองนาฬิกา ก็รู้ว่าอีกนานแน่กว่าจะถึงเช้า อยู่นานๆหมาป่าจะได้กลิ่น เรฟเดินออกไปข้างนอกมองซ้ายขวาไม่มีคนเดินผ่านหล่อนจึงเดินกลับเข้าไปในบาร์เห็นผู้ชายหล่อๆคนหนึ่งนั่งอยุ่ "นี่สุดหล่อ ขอชั้นนั่งด้วยนะ .." เรฟไปนั่งตรงเคาท์เตอร์เก้าอี้ข้างๆ "ได้เลยจ้ะ น้องสาว" มนุษย์หนุ่มแสยะยิ้มพลางเอามือโอบไหล่ "แล้ว พี่พอจะมีเวลาว่างมั้งมั้ย" เรฟส่งสายตาอย่างยั่วยวน ".... เพื่อน้องพี่ทำได้เสมอแหล่ะจ้ะ"มนุษย์หนุ่มเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อของเรฟ "งั้นก็ตามชั้นมาหน่อยน้าา" เรฟเอามือของมนุษย์หนุ่มออก แล้ววิ่งออกไปจากร้าน มนุษย์หนุ่มไม่รอช้า วิ่งตามออกไปด้วยความหื่น เค้าวิ่งตามเรฟไปเรื่อยๆจนถึงตรอกแคบๆใกล้ๆกับบาร์แห่งนั้น เรฟทำท่าเหมือนกับเหนื่อย และค่อยๆปลดเสื้อออก "...." มนุษย์หนุ่มบุกเขากอดเรฟทันที เค้าซุกไซร้ซอกคอของเรฟเหมือนไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน "อ่ะ อ๊า~" เรฟครางและตัวเกร็ง และค่อยๆ อ้าปากออก "อ่ะ สวย สวยจิง จิ.."มนุษย์ที่กำลังมีความสุขสุดขีด เอามือไปจับก้นของเรฟด้วยตัณหา กรุ้บ! เขียวของเรฟกัดเข้าที่ต้นคอของมนุษย์หนุ่มดวงซวย และดูดเลือดของมนุษย์หนุ่มอย่างรวดเร็วทำให้เขาทรุดลงนอน ตัวซีด ตาเหลือกโบ๋ ชักอยู่กับพื้น ทั้งๆที่บริเวณขาของเขายังแข็งอยู่ "ถุ้ย .. หื่นเหมือนกันหมด(คนแต่งก็หื่น)"เรฟสบถพลางเอาลิ้นเลียรอยคราบเลือดที่ปาก กรุ้บ กร้อบๆ แกร้บๆ เรฟค่อยๆบิดกล้ามเนื้อตามส่วนต่างๆ คอ แขน ขา มีเสียงกระดูกดังขึ้น หักนิ้ว ด้วย เหมือนกับพึ่งตื่นนอนมากกว่า นัยตาของหล่อน เรียวเล็กและสีเปลี่ยนเป็นแดงอ่อนๆ เขี้ยวค่อยๆเผยอออกมาจากปากมากกว่าเดิม ตุ้บ ตุ้บ! เรฟกระโดดไต่กำแพงขึ้นไปบนฟ้า และกระโดดข้ามตึกอย่างรวดเร็ว ความเร็วของหล่อนเร็วกว่าตอนที่สู้กับมนุษย์หมาป่าจรจัดเสียอีก เรฟกระโดดข้ามตึกอย่างว่องไวจนซักพักเธอก็หยุดกระทันหัน ... "ไม่ทันแฮะ....." เรฟเอาขวดที่พกมาขึ้นมาควงๆแล้วหันไปรอบๆ "ฮุ่มมมม กรรรย์~" มนุษย์หมาป่า(เอล็กซองเดร)ตัวหนึ่ง ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ "แฮ่ะๆ ไม่ใช่พวกจรจัดแต่ไม่มีอาวุธ แปลกแฮะ" เรฟค่อยๆถอยหลัง ฟุ่บ!! มนุษย์หมาป่าพุ่งเข้าหาเรฟอย่างรวดเร็ว เรียกว่าเร็วพอพอกับเรฟเลยก็ว่าได้ มันอ้าปากกว้าง ขาหน้า 2 ข้าง(แขน 2 ข้าง)ง้างจะตะครุบ พลั่ก!! เกร๊ง~ ขวดเหล้าถูกฟาดเข้าใส่กบาลของหมาป่าอย่างจัง ทำให้มันชะงัก ลงไปนอนเอาอุ้งมือกุมหัวเอาไว้ เลือดสีดำไหลออกมาไม่หยุด มือของมัน ชุ่มไปด้วยเลือดสีดำเข้มจนเละเทะ ทำให้มันสลบนอนลงไป "ฮะๆ !! สุดท้ายก็โง่เหมือนกันโหมะ..." เรฟพูดไม่ทันจบคำก็... ซ่วบ.... ดาบขนาดสั้นของหมาป่าตัวนึงถูกโยนมาด้วยความรวดเร็ว มันทะลุหน้าท้องอันขาวเนียนของเรฟจนทะลุ ดูเหมือนหมาป่าธรรมดาจะไม่ ฉลาดขนาดที่ลอบทำร้ายด้วยอาวุธได้ เรฟกระอั่กเลือดสีแดงสดออกมา เลือดค่อยๆไหลออกมาจากปากแผลที่ท้อง เลือดสดๆไหลออกมาจม จนดูยังไงถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดาจะตายไปแล้ว เพราะสีเลือดมาก ".... อ่อก.. ไม่จริง...." เรฟกระอั่กเลือดพลางหันไปมองเห็นมนุษย์หมาป่าแสยะยิ้ม "กรรรรรรรรย์..." มนุษย์หมาป่า(ลูนัส)ตัวนี้ฉลาด และ ยังเลวอีกด้วย "ไอ บัด ซบบ..." เรฟสบถแล้วถุยเลือดใส่หน้าของมนุษย์หมาป่าตัวใหญ่ยักษ์ "....." มนุษย์หมาป่าง้างมือขึ้น ตูม!!! เรฟกระเด็นลอยออกไปชนกับกำแพง เลือดของหล่อนไหลออกมาไม่หยุด เขี้ยวเผยอออกจากปาก แสดงถึงความทรมาณ ดาบนั้นยึดเรฟเข้า กับกำแพงแน่นจนไม่สามารถขยับตัวได้ เลือดที่ไหลโชก ดูทำให้ลูนัสมนุษย์หมาป่าชอบมาก เหมือนกับเขาโรคจิต และค่อยๆกดดาบเข้าไป เรื่อยๆ ให้เลือดไหลออกมามากกว่าเดิม "ดีนะ กินคนมาก่อน ..."เรฟแสยะยิ้มแล้วเอาขาล้อกคอ ของลูนัสเอาไว้ อย่างรวดเร็ว แล้วเอาหัวของมนุษย์หมาป่าฟาดเข้ากับกำแพง กึ่ง ! กึ่ง!! กึ่งง!!! โครม!!! กำแพงอิฐถูกหัวแข็งๆของมนุษย์หมาป่าฟาดจนแตก ทำให้เรฟสามารถขยับได้ เรฟดึงดาบออกมาจากท้องของตนทำให้เลือดทะลักออก และเอาดาบเสียบเข้าที่ลำตัวบริเวณของลูนัสมนุษย์หมาป่าอย่างแรง น่าแปลกที่แผลที่ท้องของเรฟสมานอย่างรวดเร็ว และดูเธอไม่ค่อยจะ เจ็บปวดมากเท่าตอนที่โดนแทง ฮู่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!! ลูนัสมนุษย์หมาป่าร้องอย่างโหยหวน เพราะโดนดาบแทงเข้าอย่างแรง แล้วดันเป็นดาบของตัวเองอีกต่างหาก "บ๊าย บาย นะจ้ะ" เรฟทำมือส่งจูบ แล้วกระโดดหนีออกมา |
|
30. 4gotten
(0) |
งุงิ ฮัดเช่ย เฮ้ยไม่ช่าย ฮาๆ เริ่มเลือดสาดกันแล้วล่ะสิ หึๆ สงครามเริ่มก่อตัวแล้ว!! หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ต้องติดตามตอนหน้าสินะ อืมๆ |
|
31. Zinc
(0) |
รันม่าก็เอากับเขาด้วยรึนี่ หึหึ แต่งเร็วจัง แต่จะติดตามแล้วกัน ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะมาก เรียกได้ว่าเจ๋งจริง ขอยกย่องครับ! จงสู้ต่อไปแล้วกัน |
[ ลงทะเบียน ] [ ดูผลการประมูล ] [ เปลี่ยนรหัสผ่าน ] [ ลืมรหัสผ่าน ] [ ดู feedback ] [ ตรวจสอบรายการประมูล ] [ เงื่อนไขในการให้บริการ ]